Wat een avontuur!

Wat zal ik gaan doen? Lekker op de bank en uitrusten? Of lekker nog naar het bos?

Een vriendin reageert op mijn snap. Ik wil wel mee na het avondeten. Prima. Gezellig!!!

Ik kijk het RTL Weerbericht en ik houd buienradar in de gaten. “Er gaat vannacht regen vallen, maar de onweer is dan als goed is weg”. Fijn denk ik, dus vanavond kan ik nog fietsen, als ik maar om 22.00 uur weer thuis ben. Ook natuurlijk voor het donker.

Om 19.00 uur regent het. Ik kijk op buienradar, om 19.30 uur weer droog tot aan middernacht.

Maar mijn vriendin en ik zijn wel wat gewend en vinden regen alleen maar fijn.

We fietsen in het Leuvenumsebos. Het ruikt super lekker. Het is nog behoorlijk druk met hardlopers, groepjes fitboys en fitgirls en mountainbikers en wielrenners. We zien nog geen diertjes, maar ik weet een plek waar je al ‘s avonds een roedel of kudde edelherten kunt zien. Eenmaal daar aangekomen helaas nog niet. Wel een roofvogel op een open veld. We fietsen door en opeens begint het te regenen. “Sorry! Had hier niet op geregend”, anders had ik het fietsen niet voorgesteld.

We fietsen verder en het gaat steeds harder regenen en onweren. Ik zeg, ik ga een brief sturen naar de weerman! We weten niet wat te doen, want we naderen een open veld, we zijn het hoogste punt. Ik pak mijn paraplu, die had ik nog bij me toen ik naar m’n vriendin fietste. We staan bij een boom onder een paraplu. Het voelt gewoon niet fijn. We fietsen verder, uit het open veld en het gaat nog harder regenen. Binnen 5 minuten doorweekt, ook m’n spijkerbroek, m’n schoenen, m’n sokken. Het gaat steeds harder onweren. Lichtflitsen en ik tel het aantal seconden tot het dondert. Niet boven de 5 sec. Steeds 3 of 4. Een vriendin belt ons in paniek op. Weg uit het bos, kom naar Van der Valk, maar dat was echt nog 5 km fietsen. We bellen m’n moeder, die heeft een caddy. Je telefoon gebruiken was bijna niet te doen, door de regen. We staan dicht bij elkaar en het huilen staat me nader dan het lachen. Het was echt heel erg beangstigend. Lichtflitsen en meteen donder. Helaas kan niemand ons ophalen en hopen maar dat we er niks aan overhouden. We googelen wat te doen. Geen paraplu, ga niet bij een boom staan, ga gehurkt bij kleine boompjes zitten. Mijn moeder appt dat het wel mee valt en dat het zo weg is. Maar waar wij stonden echt niet! We hebben wel 15-20min midden in onweer gestaan.

Hij gaat wel sneller dan ons. Ik kijk om me heen en zie een zwijn. Het wordt donkerder en we moeten nog een stuk dieper het bos in. Ons tempo gaat wat harder. Dan komen we weer bij de velden waar de edelherten kunnen zijn. Tussen de bomen door zie ik ze! We willen zo snel mogelijk naar huis, maar kijken toch even. We moeten op een erf van mensen staan om dichterbij te komen, maar we fietsen snel weer door en we zien meer zwijnen.

Het wordt minder en we fietsen weer de weg terug, daar waar de lucht weer wat lichter is. We komen fietsend een bejaarde man tegen, heeft zijn broek uitgetrokken en zit in z’n witte onderbroek in z’n elektrische driewieler. “Zo, jullie zullen ook niet meer droog zijn”. Ook deze meneer is overvallen. We staan nog voor het open veld en er zijn nog lichtflitsen. “Meneer is het wel veilig”? Owh ja hoor, daar is nu het onweer, hij wijst de kant op waar we stonden. “Dan fietsen we met u mee”!

Maar dan is er weer licht aan het einde van de tunnel en komen we op de grote weg.

We geven elkaar een high five “we made it”. We hebben behoorlijk wat adrenaline en kunnen op de terugweg er hard om lachen. We fietsen keihard terug. “We hebben wel weer geleefd hè vanavond”!

P.s. Mocht je interesse hebben in een fietstochtje met mij, ik ben er altijd voor in ;)! Genoeg te beleven.

Maandag – corona virus

Maandag
Zondagavond bereid ik me altijd alvast voor. Eten klaarzetten voor de hele week, mijn sporttas inpakken.Om 6 uur uiterlijk naar het treinstation fietsen, altijd net op tijd komen, goedemorgen zeggen tegen de vertrouwde gezichten van de fietsenstalling. Maandag.. weer bij andere mensen in de trein zitten bepakt en bezakt en luisteren met mijn ik-heb-nog-niet-genoeg-koffie-op hoofd naar mannen die grappen en grollen uithalen in de trein, of alvast die ene mevrouw die haar collega’s belt en je kan meeluisteren of die ene jongen die zijn bakje yoghurt uitlepelt tot de laatste druppel.Weer een OV-fiets ophalen bij de vertrouwde gezichten van de fietsenstalling in Amersfoort. Nog tijd om fietsend wakker te worden naar de kazerne en wanneer je de kazerne op fietst nog steeds blij zijn om daar te mogen werken, soms nog even snel naar mijn vrienden van Paresto, om een ontbijtje te halen en een praatje te maken. Dan naar kantoor, die verrekte trappen op, naar de bovenste verdieping, onderhand al voor 7 uur ‘s ochtends een hele workout gehad. Dan de vers gezette koffie ruiken, computer aan en iedereen goedemorgen wensen, soms meteen mijn mail uitlezen en soms even met zijn allen het nieuws kijken. Maandagochtend om half 9 overleg met de commandogroep. Wat doen we deze week? Waar kan ik bij ondersteunen? En tussen de middag ga ik naar de sport, lesje hiittraining, ik ken al aardig wat mensen, in de kleedkamer vragen we aan elkaar hoe het gaat, sommige meiden zitten al bij de Natres en ik ben benieuwd hoe het is en hoe de medische keuring gaat waar ik nog voor wordt uitgenodigd na de goedkeuring van de Psychologische testen en gesprek met een psycholoog. Bij de hiittraining legt een sergeant uit wat het parcours is en dan 25 minuten zweten, daarna voldaan achter mijn bureau lunchen en verder met mijn werk, het hectische mis ik, adhoc zaken, ik was bezig om ondersteuning te geven om een commando overdracht voor te bereiden, maar dat gaat niet door of het wordt erg ingetogen met een minimaal aantal mensen. Bijna afscheid nemen van mijn eerste commandant sinds ik bij de Landmacht werk. Trots om bij de Landmacht te werken en ondanks ik thuis inlog en Skype, mail en WhatsApp met collega’s, mis ik het enorm! Maar het is niet voor niets dat we afstand bewaren en minimaal op kantoor zijn… allemaal om dat virus niet te verspreiden! Ik hoop snel dat het weer wordt zoals het was!

Ach, het zijn hele oude mensen! Coronavirus 2020 deel 2

Oudere mensen die zonder Corona wel wat jaartjes langer kunnen leven en van hun kinderen en kleinkinderen hadden kunnen genieten en hun leven af willen maken, want zo abrupt en zonder familie om je heen die over je waken!

Zonder laatste kus op het voorhoofd, zonder de hand vast. Die oudjes die al zoveel hebben meegemaakt en ons een mooi vrij leven hebben gegeven

En wie weet kunnen we een aantal levens sparen, om toch echt afstand te bewaren en andere mensen respecteren die zich wel graag aan de maatregelen willen houden!

Wel klappen voor de Helden in de zorg, maar laat ze niet “dweilen met de kraan open”. Houdt afstand! Stay safe, stay home en zend (virtuele) liefde aan iedereen.❤️

Coronavirus 2020 deel 1

De maatschappij vond ik egoïstischer worden.. hoe ik dat zag? Onder andere: mensen willen snel bij de kassa staan, als er een kassa open ging, dan wou ik die strijd al niet aan gaan, mensen stormen erop af. Soms ontkom je er niet aan en heb je je dag niet en doe je eraan mee en heb je blikken over en weer, maar vaak zeg ik: ga maar voor, ik heb geen haast, al stond ik er veel langer en kan ik niet tegen onrecht. Ook als ik naar de plaatselijke markt ga, adem ik even 10x in en uit voordat ik de drukte in ga en voor mezelf moet opkomen, omdat de vrouwen met kortpittige kapsels erop staan dat ze optijd worden geholpen 😜.

Op de snelweg ‘s ochtends om 6 uur al, mensen willen links rijden, inhalen, bumperkleven alsof hun leven ervan afhangt. Blij dat ik nu met de trein ben! Zoveel relaxter. Alleen nu vaker op de fiets. Ik moet wel 20x kijken, opletten of ik echt wel voorrang krijg en vaak nog net op tijd om te remmen, omdat de bestuurder geen borden kan lezen en/of niet weet wat haaien tanden inhouden.

Nu het Corona virus. Ik was erg nuchter. Ik zei ach, dat griepje, wat is daar anders aan dan de normale? Je wordt geleefd door het nieuws, social media, nep berichten en je hoort meer over de ernst in andere landen. Italië. Zoveel mensen ziek, zoveel mensen al overleden en dan slaat het ook harder in in Nederland. Het komt dichterbij. Het is super besmettelijk.

Wij, jonge mensen, kunnen het virus ook krijgen en overdragen, ook al heb je weinig verschijnselen. Handen aanraken van anderen doe ik al een week niet. Mijn moeder was jarig, dat was ook afstandelijker dan voorheen. Ik heb haar wel een knuffel gegeven. Mijn handen zijn pijnlijk en droog van het handen wassen, maar ik doe het niet alleen voor mezelf, ook voor anderen.

Maar het Corona virus, je ziet de saamhorig van de Italianen op balkons Zal dit de kans zijn dat we ook meer naar elkaar gaan omkijken? Liever doen tegen elkaar, een paar keer extra vragen hoe het met familie gaat, vriendinnen, collega’s? Straks weer meer gaan waarderen. Zoals de kleine dingen?

Worden we weer wat vriendelijker? Maken we meer plaats voor de medemens?

Ik hoop het en ik ga in ieder geval mijn best doen.